Cortonville Presents... live @ Power Stage Bibelot Dordrecht 13-12-'13

In Bibelot geen ongeluk op vrijdag de 13^e. Integendeel, de bezoekers van Bibelot deze avond hebben juist geluk met een fantastische programmering. Van alle 12 mannelijke muzikanten is er geen enkele zonder baard. Dat kan maar een ding betekenen. Lekker rocken, verzorgt door Cortonville met Tenement Kids, Gingerpig en Black Bottle Riot op het podium.

Tenement Kids is de eerste band die deze avond mag gaan rocken op het Dordtse podium. De band ligt bij sommigen nog redelijk goed in het geheugen want in maart stonden ze nog in Dolhuis samen met The Road Home. Gelukkig is het niet vervelend deze band nogmaals te zien, want Tenement Kids rockt als een tierelier. Hun super strakke bluesrock heeft iets relaxed, terwijl hij toch perfect getimed is. Ritmisch is het Utrechtse zestal geniaal, hun riffs zijn aanstekelijk en solo’s ronduit fantastisch.

Dan is het tijd voor Gingerpig, de nieuwe band van Boudewijn Bonebakker, ex-gitarist van Gorefest. En met zijn nieuwe band is hij een flink andere kant opgegaan. Geen geschreeuw en deathmetal meer, maar een mix van Stoner en hardrock, met hier een daar een vleugje slow en bluesrock. Een heerlijke combinatie die ook erg goed wordt uitgevoerd. En niet alleen de fantastische riffs en zang van Bonebakker, maar ook, ondanks dat ze een beetje op de achtergrond staan, bassist Sytse Roelevink en drummer Maarten Poirters staan ontzettend hard te grooven.

Tenslotte is het podium voor Black Bottle Riot. De vier Nijmegenaren zijn hot, zo stonden ze laatst nog in De Wereld Draait Door en wordt hun nieuwe album Soul in Exile overal goed ontvangen. En in de Powerstage laten ze even horen waarom. De vier mannen zijn perfect op elkaar ingespeeld, de gitaren spelen scherpe, keiharde riffs en de bluesrock swingt als een malle. Maar bovenal, Black Bottle Riot heeft zichtbaar veel plezier tijdens het spelen en dat is terug te horen in de muziek, die begint daardoor echt te leven. 

De Staat + Ian Clement live @ Main Stage Bibelot Dordrecht 07-12-'13

In september liet de Staat in DordtYart al even horen waarom ze ook alweer de beste band van Nederland zijn, maar dat was niet genoeg voor de vijf mannen uit Nijmegen. Afgelopen zaterdag waren ze terug in Dordrecht, om in een stampvol Bibelot het nogmaals te flikken en het dak eraf te blazen met hun ritmische, experimentele, alternatieve rock.

Waar het voor de Staat inmiddels alweer twee jaar terug is dat ze in Bibelot stonden, ligt dat voor voorprogramma Ian Clement verser in het geheugen. Hij stond in 2012 met zijn band Wallace Vanborn nog in de Bonifatius Kerk. Maar deze avond speelt de Belg niet de Harde Stoner Rock die we gewend zijn van Wallace Vanborn, maar een donkere, zware Rock met folk invloeden. De Stoner Rocker schemert op sommige momenten zeker nog door Clement heen, maar hij weet er iets fris en origineels mee te doen met zijn solo project. Het geheel klinkt lekker in de zaal die tijdens het optreden voller en voller stroomt, het enige minpuntje is dat de gitaar erg zacht staat tijdens sommige nummers en vaak niet boven de rest van de band uitkomt. Maar al met al staat de muziek van Ian Clement en zijn band als een huis. Ook de lichteffecten voegen veel toe aan het geheel, dit beloofd wat voor de rest van de avond.

Nadat de instrumenten van Ian Clement zijn  weggeveegd is het tijd voor de Staat. De zaal is net zoals twee jaar geleden vol als de Staat opkomt. Het vijftal opent met 2 nummers van de nieuwe plaat I_Con, een plaat die, zo aan het eind van het jaar, zeker bestempeld mag worden als een van de beste platen van 2013. Voor de volgende nummers grijpt de band terug naar de vorige platen Wait For Evolution en Machinery en valt goed te horen hoe de Torre, Rocco, Jop, Verdan en Tim zich door de jaren heen ontwikkeld hebben. De muziek is complexer en diverser geworden, zonder dat de essentie en de feel van De Staat is verdwenen. Ook zijn de oude nummers hier en daar wat opgeleukt om de nummers fris te houden. Ook hierbij is dit gelukkig op een secure manier gedaan zonder aan het fundament van het nummer te zitten. 

Na 4 à 5 nummers begint op te vallen dat De Staat ook volwassener geworden is. Waar de sfeer bij

vorige optredens licht was en vrolijk was en er een duidelijke connectie tussen band en publiek was, is de sfeer ditmaal donker en mysterieus. Op een goede manier moet er wel bij gezegd worden, want het wordt op een professionele doch niet ongeïnteresseerde manier uitgevoerd. Door de lichtshow, die veel met silhouetten, harde schaduwen en donkere kleuren werkt, samen met het weinige praten tussen de nummers door creëert De Staat een andere, meer theatraal gevoel bij de eerste helft van het optreden. Ondertussen speelt de band lekker door.

Het spel is nog even goed als het altijd al was, zo niet beter. Toetsenist Rocco is gelukkig weer echt toetsenist geworden en pakt nog maar zelden een gitaar op, wat bijdraagt aan de diepte van de nummers, drummer Tim en gitarist Verdan zorgen voor de fantastische solide basis die De Staat zo kenmerkt en bassist Jop zorgt dat het geheel grooved als een malle. Gitarist/zanger Torre blijkt weer de perfecte frontman te zijn. Energiek zonder te overdrijven, in de spots zonder de rest van de band ondergeschikt te maken en een fantastische zanger.

De Set bestaat ongeveer half om half uit oude en nieuwe nummers, wat een prettige verhouding is. Daarnaast wordt ook de cover van Jason Derulo’s Talk Dirty gespeeld, waarbij Rocco zijn hip-hop skills eens laat horen. Torre kiest er net voor het eind van de set intuitief voor opeens nog The Fantastic Story of the Underground Man te spelen. Dit is typerend voor de tweede helft voor het optreden, waar toch weer de oude, vertrouwde De Staat doorschemert. Er wordt meer gegrapt tussen de nummers, en de sfeer is iets minder zwaar. Al met al zet De Staat weer een memorabel goed optreden neer, waarmee het nogmaals bewijst echt het beste te zijn wat Nederland op dit moment qua bands te bieden heeft.

The Toasters live @ Power Stage Bibelot Dordrecht 30-11-’13

Bijna december, dus de vingers en tenen beginnen er alweer af te vriezen en de regen maakt t allemaal nog een stukje erger. Daarnaast was je net te laat om een kaartje voor Kane te kunnen bemachtigen en zit je dus flink in je winterdepressie. De oplossing? Lekker zomers skanken, en dat kon afgelopen zaterdag in Bibelot, en hoe!

De hoofdact van de avond is de wereldberoemde band The Toasters, maar eerst mogen de mannen en vrouwen van Bang The Skillet het publiek alvast warm maken. En dat doet deze Delftse band erg goed. De mix van Ska en Rocksteady straalt relaxheid, vrolijkheid en warmte uit. Ondanks dat de volle zaal nog redelijk star is, heeft Bang The Skillet er duidelijk zin in en speelt een geweldig optreden.

Dan is het tijd voor The Toasters. Deze Amerikaanse band laat al 32 jaar hun publiek genieten van heerlijke ska, maar is sinds 1981 wel flink veranderd. Op de gitarist/zanger na lijkt het dat alle bandleden ten tijde van de oprichting van The Toasters nog niet op deze aarde rondliepen. Dat laat echter de pret niet drukken, want vanaf het eerste nummer swingen The Toasters als een malle en is het onmogelijk om stil te blijven staan. Van voor tot achter is het publiek in beweging, eigenlijk ook niet gek met een band die in de jaren zoveel ervaring heeft opgebouwd. De band voelt nog steeds even brutaal als hij tientallen jaren geleden moet zijn geweest, met hun opstandige teksten en hun controversiële boodschap. The Toasters weten voor meer dan een uur de zon te laten schijnen in de Power Stage van Bibelot, en lekker dat dat is!

Silverstein live @ Main Stage Bibelot Dordrecht 29-11-'13

Afgelopen vrijdag behaalde Bibelot een nieuwe mijlpaal in het nieuwe gebouw. De eerste band met meer dan een miljoen likes op Facebook stond op de planken van de Main Stage. Niemand minder dan het Canadese Silverstein was naar Dordrecht gehaald om daar hun enige Nederlandse show van de tour te geven.

Voordat het tijd is voor de Canadezen mogen eerst nog een Australische en een Amerikaanse band het publiek opwarmen. Eerst is het podium voor de Amerikanen van Palisades. Palisades is een schoolvoorbeeld van wat er gebeurd als Screamo toegankelijk gemaakt probeert te worden voor een  zo groot mogelijk publiek. De band heeft twee gezichten. Het enige gezicht is het welbekende emo/metalcore bandje, denk aan Asking Alexandria en Of Mice and Men. Het andere gezicht is een hippe top 40 mix van Dubstep, Techno en Trap. Dit levert een bizarre mix, en niet in positieve zin. De twee kanten van Pallisades zijn als water en vuur, het past totaal niet bij elkaar. Op het moment dat de metalcore oploopt tot een breakdown, gaat het daarna opeens over in een techno beat, wat erg vreemd aanvoelt. Daarbij komt nog dat de band erg slecht gemixt is. Bijna het hele optreden is alleen de Bas, basedrum en zang te horen. Het is niet dat er niet met Metalcore geëxperimenteerd mag worden, maar het lijkt wel alsof Pallisades zonder na te denken twee zo populair mogelijke genres heeft gepakt en bij elkaar gestopt.

Dan is het tijd voor de 5 Australische heren van Dream on, Dreamer. Helaas wordt het daarmee niet veel beter. Dit maal gelukkig geen dubstepsamples, maar wel dezelfde dikke ultra-commerciële laag die over de muziek is heen gesmeerd. Dream on, Dreamer is Post-Hardcore waar alle scherpe hoeken vanaf geschuurd zijn. Schattige jongetjes op het podium, zwoele teksten en bovenal, cleane gitaren. Als de band begint te spelen lijkt het eerst alsof de gitaren weer niet te horen zijn. Maar na beter luisteren, blijkt dat de gitaren een soort synth-achtige lijntjes spelen. Doordat ze dat ongeveer drie kwart van de tijd doen, valt echt alles weg wat deze band maar in de buurt van Post-Hardcore kan brengen. De momenten dat de gitaren wel wat distortion erin draaien, wordt Dream on, Dreamer wel iets beter, maar nog steeds blijft het ongeïnspireerd zonder een greintje originaliteit.

Gelukkig is het dan eindelijk tijd voor Silverstein. Het Canadese vijftal maakt al heel snel de avond een stuk beter. Met hun rauwe Post-Hardcore blazen ze direct het vervelende gevoel was is overgebleven na Palisades en Dream on, Dreamer weg. Post-Hardcore wordt aangevuld met Metal en Mathcore riffs, zowel de cleane als de screamo zang van vocalist Shane Told klinken krachtig, energiek en oprecht. Ondanks de grootte van de band voelt het Optreden toch persoonlijk. De interactie tussen band en publiek voelt natuurlijk en echt. Dit alles zorgt ervoor dat de zaal voor het eerst echt het gevoel krijgt los te gaan. Er wordt dus volop gemosht en er komt af en toe zelfs een crowdsurfer langs. Silverstein laat horen hoe je Metal/Hardcore toegankelijk moet maken, zonder dat de basis van de muziek te veel verloren gaat. En daarmee maken ze van deze avond toch nog een succes.

Backfire +2 live @ Power Stage Bibelot 24-11-‘13

Zondagmiddag, buiten is het druilerig en nat, maar in de donkere power stage van Bibelot is het warm en gezellig. Drie bands staan op het programma om een saaie zondag om te toveren in een lekkere dag.

De show wordt geopend door From the Heart. Deze Hardcore-Punk band uit Rotterdam is een van de sterkere openingsacts die dit najaar in Bibelot heeft gestaan. De snelle, kneiterharde Hardcore klinkt fris, strak en energiek en de bandleden zijn goed en erg enthousiast. Ondanks dat het publiek erg passief is zetten de mannen van From The Heart een ontzettend goede set neer.

De tweede band, The Local Spastics, is totaal verschillend van From The Heart. De Hardcore-Punk maakt plaats voor oldskool Punk. De drie mannen gingen al eens uit elkaar vanwege buitensporig drank- en drugsgebruik en het is nog wel een beetje te zien waarom. Ook al is het zondag middag, zanger/gitarist Sam Andrea komt al wankelend het podium op. Ondanks dat hij tijdens het optreden moeite heeft rechtop te blijven staan, heeft dit geen effect op zijn spel of dat van zijn mede bandleden. Want The Local Spastics blazen met gemak het dak van de Power Stage eraf. De Punk is rechtdoorzee, agressief en gedurfd, iets wat je tegenwoordig bijna niet meer ziet bij punkbandjes. De Local Spastics trekken je terug de jaren 80’ in, en dat heeft een kneiterhard optreden als resultaat.

Dan is het tijd voor de grote naam van de dag, Backfire. De Maastrichtse Hardcore-Punk band bestaat al sinds de beginjaren van de Hardcore en met bijna 20 jaar aan ervaring is Backfire een van de routiniers in de scène. De band weet als eerste van de middag wat mensen aan het moshen te krijgen, maar ook bij Backfire zijn die op een hand te tellen. Gelukkig trekken de vier mannen zich daar niks van aan en serveren een ouderwets lekkere pot hardcore voor het publiek. Backfire speelt zoals je verwacht bij een band die al zolang meegaat, niet erg vernieuwend, wel erg goed. De gitaar is hard, de zang is krachtig en de drums zijn strak.

MEER FOTO'S: http://www.flickr.com/photos/soundofdordt/sets/72157638048214313/

The Story of Ajabu 2 @ Bibelot Dordrecht 22-11-'13

Na een geslaagde eerste editie dit voorjaar zijn de mannen van Buiten Gewoon terug met het vervolg van The Story of Ajabu, editie 2. Opnieuw vulde het Collectief beide zalen van Bibelot met een origineel decor, goeie DJ’s en een enthousiast publiek.

Met zowel grote namen, bijvoorbeeld Plastician en Pomrad, als wat kleinere namen, Sam A La Bamalot en Holowave, aangevuld met de vertrouwde Buiten Gewoon DJ’s zoals Deon Custom en Stamski staat er deze tweede editie een ontzettend aantrekkelijke line up van DJ’s. Deze line up wordt gepresenteerd in een atmosfeer die nog niet in het nieuwe bibelot gecreëerd is. Door heel het gebouw hangen kunstzinnige tekeningen, voor de powerstage worden live T-Shirts bedrukt en in de zalen zelf zijn twee fantastische decors opgebouwd, decors die een feest van deze proportie waard zijn. Op het podium van de Main Stage staat een heuse piramide en alsof dat nog niet genoeg is veranderd door middel van projectie die piramide ook steeds van stijl. De Power Stage is weer omgetoverd tot een soort Jungle en als je goed kijkt, kan je een monster met rode gloeiende ogen in het decor spotten.
Buiten Gewoon bewijst ook dat als de basis van je feest goed is, de mensen vanzelf komen. Beide zalen staan de hele avond redelijk vol en het publiek heeft het duidelijk naar de zin. The Story of Ajabu 2, een buiten gewoon leuk feestje!

Handsome Poets live @ Power Stage Bibelot Dordrecht 01-11-'13

Als je een willekeurig persoon het intro van 'Sky on Fire' laat horen, zal bijna iedereen het nummer verder kunnen mee neuriën. De vijf mannen van de uit Den Haag afkomstige band the Handsome Poets hebben het bijzondere talent om van elk nummer wat ze schrijven een super hit te maken. Afgelopen vrijdag kwamen ze naar Bibelot om tijdens hun Never Ending Summer Tour te laten horen of ze live dezelfde vibe neer kunnen zetten.

Het voorprogramma wordt verzorgd door The Junction. Een acapella groep van drie zangeressen en twee zangers. Vanaf het eerste nummer verrast de groep direct. De muziek is fris, hip, origineel en vooral heel goed. Het is soms echt ongelofelijk dat de muziek alleen door stembanden wordt geproduceerd. Ook houdt het kwintet het interessant om naar te blijven kijken en entertainen ze het publiek tussen de nummers door met (iets te) vrolijke praatjes. Helaas krijgen de vijf vocalisten niet de aandacht die ze verdienen. Het overgrote deel van afgeladen de zaal komt vooral voor de gezelligheid en om te feesten en hebben geen behoefte om aandachtig te luisteren. Ondanks dat The Junction misschien niet de beste keuze was als voorprogramma is het gelukkig totaal niet vervelend om naar te luisteren.

Dan wordt het donker op het podium en komen een voor een de bandleden van the Handsome Poets op. En vanaf het eerste nummer krult er een glimlach op de gezichten van het publiek. De muziek die deze vijf mannen produceren maakt je blij, energiek en gelukkig. De nummers zijn zo catchy als alleen hele grote bands dat kunnen. Denk aan Doe Maar, maar dan in op een moderne, actuele manier. Toch valt er deze avond nog iets anders op aan de Handsome Poets. Vroeger klonk de band live altijd erg braaf en saai, alsof je een 1-op-1 kopie van de plaat hoorde. Dat is veranderd, de muziek leeft opeens, en hoe! De nummers klinken brutaler, swingen meer, en de band lijkt meer te durven. Dit maakt het optreden nog energieker en bovenal veel leuker om naar te luisteren. Oorzaak hiervoor zijn hoogstwaarschijnlijk de nieuwe gitarist en bassist, die ontzettend staan te swingen en grooven.
Ondertussen zetten the Handsome Poets een fantastische show neer. Zowel licht als geluid klopt en zanger Tim van Esch steelt de show en de harten van de meisjes voor het podium. Hoe catchy, afgezaagd en ingestudeerd het ook is, de Handsome Poets zetten wel een popshow neer zoals het moet, en daar horen de 'jullie zijn het beste publiek ooit' en dit hebben we nog nooit gedaan' bij. Tijdens een lekker lang optreden krijgen ze het publiek van voor tot achter helemaal gek, iedereen springt, zingt en danst mee. De Handsome Poets lijken eindelijk volwassen te zijn geworden. De muzikanten zijn goed, de nummers zijn goed en het is nu eindelijk live ook goed. Daardoor zijn de Handsome Poets nu niet alleen meer leuk voor een feestpubliek, maar ook voor echte muziekliefhebbers.