The Bazzookas + Trenchcoat live @ Mainstage Bibelot Dordrecht

'Bibelot is Bibelot nog, maar beter.' 

Met geen woorden is te beschrijven wat ik voelde toen ik gister Bibelot in liep. Terwijl de zaal volstroomde keek ik vol bewondering naar de lichten, de boxen, het balkon, de bars. Alles zag er even goed uit. Ik (en met mij alle andere Dordtenaren denk ik) kregen bij het zien van zo’n mooie zaal een enorm gevoel van trots, dat dit in onze stad mogelijk is.

Maar hoe mooi een zaal ook is, het draait natuurlijk allemaal nog steeds om de muziek. Die werd tijdens deze officieuze opening verzorgd door Trenchcoat en The Bazzookas. De eerstgenoemde mocht als eerste aantreden en, zoals ze het zelfs zeiden, de mainstage ontmaagden. En dat doen deze negen jonge gasten niet voorzichtig, ze gaan er meteen hard in. Zo hard zelfs dat halverwege de set de stoppen doorslaan en ze voor een paar minuten zonder geluidsversterking zitten. Gelukkig is dit geen probleem voor Trenchcoat, want deze band speelt een mix van Jazz, swing en rock ’n roll; Hierdoor kan de band zich zo aanpassen en jammen de Drummer, contrabassist en blazers de tijd vol. Deze periode van de set klinkt Trenchcoat echt zoals een band uit de 30’s/40’s. Want over het algemeen hebben ze de muziek wel wat toegankelijker gemaakt voor een breed publiek. Dit is echter totaal niet erg, want de nummers zijn heerlijk dansbaar en dus staan de mensen voorin de zaal al lekker te swingen.

Het wordt voller en voller in de mainstage, Trenchcoat gaat af, The Bazzookas komen op. Ska-punk is altijd reden voor een feestje en de zeven muzikanten (Trompetist René Kabboord was er niet) weten precies hoe ze dat aan moeten pakken. Al gauw is de eerste crowdsurfer een feit en een paar minuutjes later mag zanger Bazz zich de eerste stagediver in het nieuwe Bibelot noemen. Ondertussen skankt en pogoot er op los. The Bazzookas zijn een achtbaan van energie die niet van ophouden weet en elke nummer weer een stapje hoger gaan. De bandleden duiken het publiek in, halen gekke trucs uit en maken vooral een heleboel lol. Hiermee verhult de band goed dat de nummers technisch niet heel bijzonder zijn. Dit maakt bij The Bazzookas ook weinig uit omdat de beleving alleen al meer dan genoeg is. Tijdens de toegift klimt een groot deel van het publiek het podium op, net zoals vroeger. Bibelot is Bibelot nog, maar beter.

!!!! Voor meer foto’s: http://flic.kr/s/aHsjEnzsLq !!!!

Town of Saints + Mr. Richard @ Dolhuis Dordrecht 14-03-'13

 Het is al vaker gezegd de afgelopen maand, de winter begint langzaamaan over te gaan in de lente, ondanks dat de winter de afgelopen dagen nog een verassing voor ons in petto had, begint dat toch steeds duidelijker te worden. Ook leek de overgang van winter naar lente een thema bij Town of Saints afgelopen donderdag in Dolhuis. Daar ging de muziek over van de warme en winterse klanken van Mr. Richard over in de vrolijke en energieke lentenummers van Town of Saints.

Eerst dus Mr. Richard, in tegenstelling tot wat je zou vermoeden bestaat Mr. Richard uit 4 bandleden. Die zang, bas en tweemaal gitaar voor hun rekening nemen. Daarnaast maken alle muzikanten naast hun instrument ook nog gebruik van andere geluidjes, zoals een digitale bassdrum. Dit alles levert heerlijke folkmuziek op. Warm, sfeervol, rustig en ook simpel, wat daardoor wel weer de meerstemmige zang goed naar voren laat komen. Om de zoveel tijd is er opeens een opleving in een nummer, wat ervoor zorgt dat het optreden niet te droevig wordt. Daarnaast zijn de Groningse muzikanten tussen de nummers zeer vrolijk en humoristisch aanwezig. Al met al een heerlijk optreden.

Zoals Mr. Richard al aankondigt, komt daarna Town of Saints op. Vanaf de eerste tonen meteen al anders dan Mr. Richard. Eerder vergeleek ik ze met Mumford and Sons, die uitspraak neem ik terug. Want Town of Saints is meer, de Groningse band is meer Rock, soms zelfs punky. Ook swingt de band vaak lekker. Dit maakt Town of Saints stiekem zelfs lekkerder om op te dansen dan de Britse band. De muziek voelt vrolijk, warm, energiek en orgineel. Het publiek pikt dit goed op en kan al gauw niet meer stil te blijven staan. Het is verbazingwekkend hoeveel geluid slechts drie muzikanten, gitaar, viool en drums,  kunnen produceren, want de nummers van Town of Saints zijn gecompliceerd, gevarieerd en vooral heel lekker.

Northcote 2013 @ Popcentrale Dordrecht 10-03-'13

Afgelopen zondag was de tweede editie van het Hardcorefestival Northcote in de Popcentrale. Een van de grootste hardcoreshows van Nederland. Met bands uit de VS, de UK, Duitsland, België, Italië en Nederland had Crawlback dit jaar een zeer internationaal programma. Helaas werd dit jaar de organisatie geplaagd door een enorm aantal afzeggingen, maar liefst 5 van de 14 bands meldden zich af. Gelukkig konden de gasten van Crawl back voor 4 bands vervanging vinden, waardoor het festival uiteindelijk met 13 grote bands van start ging.

CLEARxPATH

helaas geen filmpje van

TO THE TEST

THE WORDS I NEVER SAID (IT)

NEW MORALITY

COLDBURN (GER)

GET WISE (BE)

Helaas geen filmpje van

REDEMPTION DENIED

BROKEN TEETH (UK)

SURVIVAL (UK)

BLINDSIDE (BE)

CORNERED

RISK IT (GER)

EXPIRE (USA)

Qeaux Qeaux Joans @ Dolhuis Dordrecht 08-03-'13

Dat optredens via Bobby Kinghe altijd garant staan voor iets bijzonders is algemeen bekend. Dus zodra ze bekend maakten dat Qeaux Qeaux Joans naar Dolhuis kwam, was ik, ondanks ik nog nooit van haar had gehoord, direct enthousiast. Maar toen ze de afgelopen maanden opeens opdook op onder andere 3fm, Eurosonic Noorderslag en De Wereld Draait Door kon ik er echt niet meer op wachten. Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover.

Het voorprogramma werd verzorgd door Sofie Letitre. Deze zangeres + band werd pas zeer laat aangekondigd zonder erg veel aandacht. Op het eerste gezicht lijkt dit vreemd, want de driestemmige zang maakt indruk, de band floreert in ingetogenheid. Maar al gauw blijkt het toch allemaal zo goed als het in het begin leek. Het is of de ingetogenheid die te ver wordt doorgetrokken, of de vaardigheid van de band die te kort schiet, maar de muziek is zo kaal en recht, dat het al snel heel saai wordt en ook het publiek de aandacht verliest.

Sofie Letitre

Bij Qeaux Qeaux Joans is het tegenovergestelde aan de hand. Vanaf de eerste akkoorden leeft de muziek. Het schept een kabbelende beek, glooiende velden, een klein paadje door een herfstig bos; Elk nummer is een ander setting. De stem van Qeaux Qeaux Joans schept in deze setting een emotioneel verhaal, zo gevoelig, zo echt, dat het voelt alsof je er zelf bij bent. De muziek past ten alle tijden in elkaar, niks overheerst, niks stoort en toch is zijn beide gitaren, basgitaar, toetsen en drums afzonderlijk duidelijk te horen. Qeaux Qeaux Joans zingt hier overheen met een heerlijke soulstem, waar ook folk, jazz, reggae en zelfs wat hip-hop doorheen klinkt, alles met jaloersmakend gemak gezongen. Verder toont ze veel charme tussen de nummers door, dan weer humoristisch, dan weer serieus, waardoor ze snel een band met het publiek opbouwt. Dat publiek is dan ook al gauw in staat om tweestemmig met haar mee te zingen. Dit alles maakt houdt het optreden de hele tijd super interessant, zonder enig moment van verslapping. Dit zorgt ervoor dat haar boodschap van liefde diep in iedereen doordringt en iedereen na afloop met een warm gevoel vanbinnen vertrekt. Qeaux Qeaux Joans en haar band zijn een buitencategorie voor de Nederlandse muziek, talenten die de komende maanden waarschijnlijk een enorme groei mee gaan maken.

The Donny Brooks Albumreleaseshow @ Dolhuis Dordrecht 07-03-'13

3 jaar geleden begonnen Dick de Krijger, Tim Platschorre en Pascal de Smit een band, die One Night Band gedoopt werd. Toen echter bleek dat de relatie van tussen deze Dordtse muzikanten langer duurde, werd de naam, waarschijnlijk vooral voor een professionelere uitstraling, veranderd in The Donny Brooks. Het eerste album, About. The. Fuzz. is gemaakt en afgelopen donderdag werd dit in het Dolhuis met veel kabaal vertoond aan het publiek.

Een andere Dordtse band, One Finger Policy, mocht de spanning voor de albumrelease opbouwen. Een puberende versie van the Black Keys, zo kunnen deze gasten omschreven worden. Scherper, vuiler, maar dezelfde pakkende riffs en solo’s als het Amerikaanse duo. Soms maken de vijf gasten een uitstapje naar een ander genre, zoals Punk en Brit-pop, maar de basis blijft altijd de Rock. Helaas is One Finger Policy, net als alle andere pubers, niet altijd even stabiel in hun nummers. De zang zit soms mis en ook lopen de gitaren elkaar heel af en toe mis. Maar dit zijn slechts kleine vlekjes op een verder heerlijk optreden. One Finger Policy is energiek en origineel, een band waar we in de toekomst nog veel meer van gaan horen.

Dan komt de band waarvan er posters door heel dolhuis zijn opgehangen het podium op. The Donny Brooks pakken de release van hun eerste plaat duidelijk professioneel aan, te zien aan onder andere de opbouw van het podium en het lichtplan. Vanaf het eerste nummer wordt meteen duidelijk waarom; de keiharde rock van deze drie mannen is volwassen, fel, energiek, fris en vol plezier. De bandleden hebben, nadat ze de spanning eraf hebben gespeeld, duidelijk veel lol in wat ze doen en dit zorgt voor nog vettere en energiekere nummers en solo’s. De nummers bevallen goed bij het publiek en staat lekker mee te bewegen. Door verschillende tempo’s, geluiden en maatsoorten blijft de muziek de hele tijd interessant. Zo spelen Dick, Tim en Pascal een klein uur, waarna ze onder luid applaus na een diepe buiging het podium afgaan om hun CD, die, naast on-Dordrechts goed te zijn, zeer tof is vormgegeven, te verkopen aan geïnteresseerden.

Sound From Dordt, Wat, Waar, Wanneer in Maart '13

Het lange wachten is voorbij, het voorjaar breekt aan, programmeurs worden wakker uit hun winterslaap, muzikanten stoffen hun instrumenten af en bovenal, de bouwvakkers verdwijnen uit het energiehuis en maken plaats voor geluids- en lichtmannen, wat betekend dat Bibelot na 3 maanden eindelijk weer zijn deuren opent. The Sound of Dordt zet even op een rijtje wat er zoal te doen is deze maand.

De muziek-maand begint op donderdag 7 maart met een avond van en voor Dordt, want The Donny Brooks, voorheen bekend als One Night Band, en supportact One Finger Policy zijn bands die hun wortels in Dordrecht hebben. De eerstgenoemde band presenteert deze avond hun album: About. The. Fuzz. Verwacht rock, heel veel rock. Benieuwd? De entree is gratis dus je kan zo even langswippen.

De volgende dag, vrijdag 8 maart, op hetzelfde podium, Qeaux Qeaux Joans, zoals we al eerder zeiden, Bobby Kinghe lijkt weer een talentje gestrikt te hebben. Afgelopen Eurosonic Noordenslag zeer uitgebreid in beeld gebracht en nu al een van de opkomende artiesten van 2013. Ook worden haar shows altijd als zeer memorabel bestempeld, een must-go dus en voor slechts 5 euro ben je erbij.

Expire

Iets heel anders is het Northcote Festival, zondag 10 maart in de popcentrale. Van half 2 ‘s middags tot half 11 uur ’s avonds 14 nationale en internationale hardcore bands die het publiek mogen vermaken. Rott’n Damned, 21 Gun Salute, To The Test, The Words I Never Said, New Morality, Coldburn, Get Wise, Redemption Denied, Survival, Broken Teeth, All for Nothing, Cornered, Desolated en Expire zijn de namen van de bands uit Nederland, België, Duitsland, Italië, Verenigd Koninkrijk en de Verendigde Staten, die je voor 10 euro kan zien, horen en voelen.

Donderdag 14 maart kunnen we dan weer terug naar Dolhuis voor Town of Saints en hun supportact Mr. Richard. Mooie (indie-)folk liedjes, een aanrader dus voor fans van bijvoorbeeld Mumford and Sons. Net als bij Qeaux Qeaux Joans zijn deze bands te zien voor de schappelijke prijs van 5 euro.

De volgende dag, vrijdag 15 maart, is dan eindelijk het moment waar vele muziek-liefhebbende Dordtenaren op hebben zitten wachten: Bibelot opent zijn deuren en wel met de trots van muzikaal Dordrecht: The Death Letters. Samen met Steak Number Eight zullen zij als eerste de nieuwe Power Stage testen. Om bij dit memorabele moment aanwezig te zijn ben je slechts €6,55 kwijt.

De Main Stage van Bibelot mag de volgende dag, zaterdag 16 maart, zijn deuren dan openen, ook voor een band uit de regio. Ska-punkers The Bazzookas mogen gaan testen of het podium sterk genoeg is voor hun wilde optredens. Dit doen ze samen met Trenchcoat, 8 jonge gasten die oude muziek in een hip jasje gieten en daar een wervelende show omheen geven, een concept wat zeer aanslaat. Alle reden dus om langs te gaan, zeker omdat er geen prijskaartje aan deze avond hangt.

Om weer wat tot rust te komen komt donderdag 21 maart de Australische Singer-Songwriter Jaimi Faulkner de Power Stage van Bibelot bezoeken. Zijn repertoire bestaat uit prachtige rauwe soul en blues liedjes. Samen met de lichte liedjes van het talent Sara Bonne een heerlijke relaxende avond. Kosten: €5,40.

Voor Alternative-Rock fans is Zaterdag 23 maart in Dolhuis een must, Tenement Kids en The Road Home. Lekker rocken, dat is waar deze bandjes voor staan. En voor 5 euro ben je erbij.

Het houdt niet op met de talenten die in maar langskomen in de Dolhuisstraat, want donderdag 28 maart staan de band Mister and Mississippi en singer-songwriter Emil Landman klaar voor het Dordtse publiek. Dromerige folksongs dat is wat deze muzikanten, die allemaal op de Herman Brood Academie hebben gezeten, beloven. Entree is €7,50

Dat is zo ongeveer hoe tot nu toe ons muzikale programma er deze maand uitziet. Hieronder vind je nog een handig overzichtje. Print hem uit, plak hem in je agenda of hang hem op in je wc zou ik zeggen. Mist er volgens jou nog iets in het lijstje? Laat het ons weten, plaats een reactie, stuur ons een berichtje op Facebook, Twitter of via de Mail

Ben je benieuwd naar een band/artiest die hiertussen staat? Check de Sound of Dordt Spotify Afspeellijst. Hierin vind je veel van de bands die deze maand in Dordrecht optreden.

overzicht:

·        7 maart: The Donny Brooks + One Finger Policy, Dolhuis, 21:00, gratis

·        8 maart: Qeaux Qeaux Joans, Dolhuis, VVK: €5/deur: €7,50

·        10 maart: Northcote, Popcentrale, VVK: €10/deur: €15

·        14 maart: Town of Saints + Mr. Richard, Dolhuis, VVK: €5/deur: €7,50

·        15 maart: The Death Letters + Steak Number Eight, Bibelot Power Stage, €6,55

·        16 maart: Bazzookas + Trenchcoat, Bibelot Main Stage, gratis

·        21 maart: Jaimi Faulkner + Sara Bonne, Bibelot Power Stage, €5,40

·        23 maart: Tenement Kids + The Road Home, Dolhuis, VVK: €5/deur: €7,50

·        28 maart: Mister and Mississippi + Emil Landman, Dolhuis, VVK: €7,50/deur: €10

KinKobra + 44 Venom @ Popcentrale Dordrecht 01-03-'13

In februari 2012 stond KinKobra in bibelot, samen met LaFaro. Het was een teleurstellend optreden van een zoekende band. Van het concertverslag wat volgde was KinKobra niet gediend, na wat gemail over en weer loopt het met een sisser af. Iets meer dan een jaar later krijgen ze nogmaals de kans om het Dordtse publiek te vermaken.

Daarvoor mocht eerst het beginnende band 44 Venom het spits om 21:15, 75 minuten na de officiële aanvangstijd, afbijten. Met de rug naar het publiek en de lichten uit begint de set van deze Rotterdamse band. Krachtige riffs, drums en een snijdende solo, de toon is gezet. Want dit is tekenend voor het grootste gedeelte van het optreden. Nummers die langzaam opbouwen en met veel spanning uiteidelijk overgaan tot een rockende extase. Dit concept wordt afgewisseld met gevoelige nummers vol emotie. Overall klinkt is muziek van 44 Venom progressive/alternative rock, een energieke kruising van Arctic Monkeys en Biffy Clyro met een duister sausje eroverheen, al met al een zeer originele stijl. Helaas is niet elk nummer even goed, sommige nummers missen emotie en de hiervoor genoemde extase en wordt de muziek overheerst door kracht. Ook zijn er wat schoonheidsfoutjes en is het ritme niet altijd even strak. Maar aangezien deze band pas 5 maanden bezig is staat hier vooral een band met heel veel potentie.

Het podium leeggemaakt en KinKobra mag hun apparatuur neerzetten. Een paar minuutjes later start de Gorkumse band met een zeer professionele set-up. Dit is precies wat KinKobra wil zijn, professioneel, een grote band. Dit doen ze door, zo lijkt het, voor elk nummer een andere grote band nemen en die te naäpen, U2, papa roach, pearl jam, system of a down, radiohead, rage against the machine, van alles komt langs. Zanger Pascal Molenaar zingt het allemaal bij elkaar, deze keer gelukkig wel zuiver, maar hij blijft een aparte zangtechniek te hebben waardoor hij soms wat te laag inzet. Daarnaast beweegt hij over het podium alsof hij acteur/rockster Jack Black is, maar dan met een serieus gedicht, wat het redelijk apart maakt. Het past allemaal wat beter in elkaar dat een jaar geleden, maar heeft nog steeds geen eigen gezicht. KinKobra is als een kind dat heel graag volwassen wil zijn en daarom volwassen na gaat doen, maar vergeet dat een evenwichtig en eigenzinnig volwassene voortkomt uit een periode pubertijd, waarin het de wereld zelf leert te zien en te begrijpen.