Blood Red Shoes @ Bibelot 22-04-12

Als uitzondering op de regel werd op zondag 22 april bibelot geopend om The Blood Red Shoes te kunnen laten optreden. Het Britse duo, dat drie optredens geeft in Nederland, wist bibelot goed vol te krijgen. En dankzij dit concert hebben die ongeveer 500 man nu een goed excuus voor de lage productiviteit op de maandagochtend.

Laura-Mary Carter en Steven Ansell besloten om hun derde album, In Time To Voices, te promoten door op hun Europese tour naast Amsterdam en Groningen ook, voor de eerste keer, naar Dordrecht te gaan, samen met de Vlaamse band Wallace Vanborn. Deze driekoppige formatie rockte keihard en verdiende meer dan het half uur speeltijd dat ze kregen. Ze mogen gauw nog eens terug komen voor een volledige show. 

Na een ombouw pauze van ongeveer 45 (!) minuten gingen twee kleine tv schermen aan en gingen alle lichten uit waarna de beeldschone zangeres en haar drummer het podium opkwamen. Vanaf nummer 1 was het al raak, het publiek was meteen onder de indruk van het zeer knappe, volle geluid wat deze twee geweldige muzikanten produceerden. De set begint met de wat rustigere nummers en wordt steeds heftiger, het publiek wordt steeds enthousiaster. Er komen veel nummers voorbij van hun nieuwste album wat inmiddels een maandje uit is, maar ook de klassiekers van Box of Secrets en Fire Like This, die luidkeels worden meegezongen. De goede nummers, die soms alleen een beetje hetzelfde klinken, worden ook nog eens versterkt door een zeer goede lichtshow, waarvoor een aantal extra lichten zijn toegevoegd aan het podium van bibelot. Na 50 minuten vertrekken Laura-Mary en Steven om na een luidkeels "We Want More" met nog twee nummers hun Europese tour af te sluiten. 

 

 The Blood Red Shoes maakten de zondagavond van een behoorlijk aantal mensen goed, nu de maandagochtend nog...

 

 

Gers live @ Bibelot 21-04-12

29 april 2011, op 8 dagen na een jaar geleden stond Gers Pardoel voor het eerst in bibelot, als voorprogramma van de zuid-Afrikaanse rapper Jack Parow. Hij stond daar vrij onzeker in zijn eentje te rappen met alleen een dj ergens vaag op de achtergrond. Het publiek werd er niet warm of koud van. Nu een jaar later weet hij op een natte zaterdagmiddag bibelot tot de nok toe  vol te krijgen met gillende meisjes.

Het is snel gegaan met Gers, met onder andere een gouden plaat, het beste Nederlandse nummer ooit in de top 40 en twee 3fm awards kan je constateren dat hij snel volwassen is geworden, en het leven zoals hij een jaar geleden was heeft overgelaten aan anderen, zoals Kees Fluks en Woove, de twee support acts. Nu nog niet zo interessant, bij Kees Fluks miste duidelijk nog wat professionaliteit en de teksten van Woove hadden een iets te hoog kinderen-voor-kinderen gehalte, maar er zit duidelijk talent bij deze twee gozers. 

Toen de support's waren geweest was Gers aan de beurt, en waar hij tijdens zijn optreden bij de 3fm awards twee weken geleden nog een live band mee had, wat zeer goed werkte, stond hij nu weer alleen met een dj (zijn tweelingbroer Robbie). Dit was zeer teleurstellend aangezien daardoor een volledige dimensie in de muziek wegvalt.

De eerste twee nummers, Morgen Ben Ik Rijk en De Money En De Faam gaven goed aan hoe het met Gers gaat. Dat hij in korte tijd is opgeklommen van een arme jongen naar een rijke man, die twee beveiligers nodig heeft op het podium om het publiek rustig te houden. Na deze twee nummers volgden de andere nummers van zijn plaat, deze wereld is van jou, en zijn andere grote hits als Broodje Bakpao en Ik Ga Hard. Het publiek zong alles uit volle borst mee. Na een set van drie kwartier kwam hij na een heel mager we want more terug om voor de tweede keer zijn nieuwste hit Bagagedrager te spelen. 

Gers weet precies hoe hij de Nederlandse bevolking voor zich moet winnen, en weet ook hoe een leuk concert te geven, alleen zijn deze concerten niet voor iedereen bestemd. 

 

Blog New Cool Collective @ Bibelot 23 maart 2012

Wat krijg je als je acht verschrikkelijk goede muzikanten bij elkaar in een band stopt? Precies, New Cool Collective. New zijn ze niet echt meer, inmiddels zijn ze alweer 19 jaar bij elkaar, maar cool zijn ze nog zeker. Met hun 6^e album, eigtheen, komt Benjamin Herman met zijn mannen het Dordtse publiek vermaken. Naast Benjamin Herman, (een van) Nederlands beste saxofonist(en), bestaat New Cool Collective uit David Rockefeller (trompet), Anton Goudsmit (gitaar), Joost Kroon (Drums), Frank van Dok en Jos de Haas (percussie), Leslie Lopez (basgitaar) en Willem Friede (Toetsen (Fender Rhodes)).

De bandleden blijven niet alleen achter hun eigen instrument staan maar wisselen soms ook. Mede dankzij dit voelt het alsof de band heel dicht bij het publiek staat. Dit komt ook door de stukjes tussen de nummers door, waarin Benjamin Herman onder andere vertelt over de nummers en hun vorige tour, die ze de dag daarvoor afgesloten hadden in Costa Rica. Toch valt het niet te zien dat ze last hebben van een jetlag en een nacht met weinig tot geen slaap. Ook valt het niet horen. Want ze spelen gewoon een zeer nette anderhalf uur, en komen daarna zelfs nog terug voor nog drie nummers, waardoor de teller uiteindelijk stopt op bijna twee uur!Om 21:05 komt het collectief op en beginnen met een aantal nummers waar duidelijk veel invloeden inzitten uit Midden- en Zuid Amerika, om het publiek een beetje op te warmen. Ook houdt Herman zich nog stil tijdens de eerste twee num

mers, en laat David Rockefeller zijn gang gaan. De spanning stijgt. Vanaf Herman’s solo in het 3^e nummer gaat het helemaal los, alle acht mannen zijn niet meer te houden. Na een paar nummers komen de meer jazzy nummers. En geen nummer klinkt ook maar een beetje hetzelfde. Rustige nummers, Snelle nummers, alles komt voorbij. Er worden vooral nummers gespeeld van Eighteen, zoals The donkey en 12 monkees. Een van de hoogtepunten van de avond is wel een drumsolo van drummer Joost Kroon. De solo blijft namelijk de volledige 5 minuten lang zeer interessant, wat nog wel eens niet het geval is bij drumsolo's.

New Cool Collective is het na 19 jaar nog helemaal niet verleerd. Alle bandleden spelen nog alsof ze 25 zijn. Energiek, zeer verschillende en geniale nummers, en solo's die tegen perfectie aanzitten. Ook laten ze zien dat er nog echte muzikanten bestaan die geen voedsel en slaap nodig hebben, maar leven van muziek en het vermaken van publiek.

The Medics @ Bibelot 2-3-12

Gisteravond, vrijdag 2 maart 2012, werd de kerk op wijnstraat 117 omgebouwd tot een ziekenhuis zodat the Medics hun publiek eens goed konden behandelen.

Voordat the medics aan hun operatie konden beginnen moest het publiek natuurlijk eerst voorbereid worden, dat gebeurde door A Polaroid view. Deze vierkoppige band, drie heren op drums, toetsen (die helaas bij veel liedjes heel zacht stonden) en gitaar/zang en een dame op bass (!) uit amsterdam speelt sinds 2010 muziek die mij vaak sterk deed denken aan een andere Nederlandse band, Go Back Too The Zoo. Nu ben ik nooit een fan geweest van Go Back To The Zoo omdat ik tijdens hun concerten (ik heb ze twee keer live gezien) altijd de passie en plezier in het muziek maken miste, twee dingen die er bij A Polaroid View vanaf spatten. A Polaroid view speelde in 30 minuten een zeer goede setlist met liedjes die allemaal anders klonken. Jammer dat ze nog geen cd uitgebracht hebben, anders had ik hem gekocht.

Toen A Polaroid View een half uur had gespeeld en The Medics een half uur had opgebouwd en gesound-checkt kon de operatie dan eindelijk beginnen. De vijf Utrechtse gozers die The Medics vormen speelden een setlist met nummers die allemaal te vinden zijn op hun eerste plaat, Dance Into The Dark, die in september 2011 uitgebracht werd. En deze setlist speelden ze eigenlijk perfect. The Medics speelden met plezier, enthousiasme en energie, een goed opgebouwde setlist. Het was een geweldig feestje. Het enige wat ik kan opmerken is dat er bijna geen contact was met het publiek. Er was wel een schijnend contact, maar het voelde soms een beetje hooghartig aan.

Na iets minder dan een uur tijd hadden ze alle nummers van hun plaat gespeeld, en nadat de halve zaal bij Dance Into The Dark het podium op gestroomd was hielden The Medics het voor gezien en konden ze terugkijken op een zeer geslaagde operatie.